یکی بود یکی نبود، غیر از خدا هیچکس نبود.

یه کوه بزرگ بود... از همونا که گاهی وقتا از سرشون دود و آتیش بیرون میاد... کوه آتشفشان. توی این کوه یه تیکه سنگ کوچولو بود که همیشه فکر می کرد خیلی خیلی تنهاس و هیچ دوستی نداره... با سنگهای بزرگ و گنده ی کوه نمی تونست دوست بشه آخه از اونا می ترسید.

پایین کوه تو یه جای بزرگ و سبز، دو تا گل بودن که خیلی همدیگه رو دوست داشتن و صمیمی بودن... اونا همیشه با هم بازی می کردن، بازی های قشنگ قشنگ... مواظب همدیگه بودن، وقت خواب برای هم لالایی می خوندن و خیلی خوشحال بودن که پیش همدیگه هستن تا اینکه یه شب تاریک...

یه شب تاریک، باد خیلی قوی و زورداری اومد و ساقه ی یکی از گلها رو شکست! گلِ دیگه خیلی غصه خورد، یه عالمه گریه کرد ولی فایده ای نداشت... دوستش یواش یواش پژمرده شد، بعدش هم خشک شد و مرد!... از اون روز به بعد گل هم تنها شد و دیگه خوشحال نبود. کسی براش لالایی نمی خوند و هیچکس باهاش بازی نمی کرد... خیلی دلش برای دوستش تنگ شده بود.

بازم یه شب دیگه شد و این بار زمین خیلی محکم تکون خورد... کوه بزرگ عصبانی شده بود و از دهنش اتیش بیرون می ریخت! ولی همراه دود و اتیش تیکه سنگ کوچولوی تنها هم به بیرون پرت شد و چون خدا دوست نداشت که اون و گل زیبا هیچکدوم تنها و غصه دار بمونن، سنگ رو پیش گل انداخت! سنگ که به زمین خورد، دردش گرفت و بلند گفت: " آخ"

گل تنها از این صدا چشماشو باز کرد و سنگو دید و پرسید: "چی شده؟ چرا گفتی آخ؟"

سنگ با اینکه خیلی سرش درد گرفته بود با دیدن گل و با شنیدن صدای قشنگش خوشحال شد و خندید و به گل گفت: " تو با من دوست می شی؟ من خیلی تنهام... دلم یه دوست مهربون می خواد که باهاش بازی کنم و مواظب هم باشیم. "

گل هم که هنوز دلش برای دوست خشک شده ش تنگ بود، لبخند زد و به سنگ گفت:" منم تنهام و دلم یه دوست می خواد. "

از اون به بعد دیگه هیچکدوم تنها نبودن... هر دو خوشحال شده بودن و خدای مهربون هم از دیدن خوشحالی اونا خندید.

پ.ن: دوستان عزیز... با توجه به نزدیک شدن زمان نمایشگاه کتاب، از شما دعوت می شود که جهت تهیه ی کتاب "سبز اما به رنگ غروب" نوشته ی "فریبا فوقانی" به غرفه ی انتشارات اندیشه ی کهن و اندیشه ی مانا مراجعه کنید... پیشاپیش از توجه شما ممنونم.(مامان آیسا ناز)